این روزها بسیار پیش می آید که در فکر فرو میروم ، در فکر خودم و هم نسلانم که اکثر جمعیت کشورمان را تشکیل میدهیم و قرار بود روزی آینده این سرزمین را بسازیم .

اما امروز بر نسل ما چه گذشته که شاهد فقر بیکاری افسردگی خودگشی و انواع بیماری های روحی و ... هستیم به راستی بر ما و نسل ما چه رفته است ؟

به هر جایی که میرویم شاهد اعتیاد این بلای خانمانسوز هستیم که فرزندان این سرزمین را همچون مردابی در خود فرو برده است . همه روزه دختران جوانی را می بینیم که به دلیل انواع مشکلات مجبور به گریختن از خانه شده و با تن فروشی و خود را در اختیار دیگران قرار دادن روز را به شب و شب را به روز میرسانند .              

نسل ما غم های فراوانی در دل داریرد ، ستم های بسیاری را تحمل کرده از روزگاری که با پاسداران به دلیل کوتاهی آستین پیراهن پسران تا پوشیدن روسری کوتاه و رنگی دختران آنها را راهی مفاسد      می کردند  تا بازداشت ها به دلیل بازگو کردن نظرات و ...

اما با تمام این وجود و تحمل تمامی این ستم ها روزنه نوری که هموارد از سوی آینده ای روشن برای سرزمین مان میتابد امید را زنده نگه میدارد و استقامت را برای مبارزه برای آزادی بیشتر میکند .

به امید آزادی ایران

 چند روزی است که محمود احمدی نژاد رئیس جمهوری اسلامی در چندمین سفر استانی خود پس از چندین بار لغو سفر به خوزستان به دلایل امنیتی وارد استان خوزستان شد که بد نیست نکاتی چند را که در این روزها مشاهده کرده ام در این وبلاگ برای اطلاع شما عزیزان بیاورم ،

                                                                

۱) تدابیر شدید امنیتی در حدی بود که در کل مسیر هایی که احمدی نژاد قسد عبور از آنها را داشت به صورت قدم به قدم نیروهای بسیجی ، نیروی انتظامی و سپاه قرار داشتند با صلاح گرم .

۲) تمامی خیابان ها ی محل عبور به صورت کامل بسته میشدو هیچ فرد و ماشینی حق عبور نداشت.

۴) احمدی نژاد برای سفر به شهر های مختلف برای سخنرانی توسط بیش ۱۰ هلیکوپتر ارتشی منتقل میشد که این هلیکوپتر ها به صورت خطی موازی هم در آسمان پرواز میکردند که هلیکوپتر حامل آن شناسایی نشود .

۵) همچنین نیرو های ارتش ، سپاه ، نیروی انتظامی  و بسیج در آماده باش به سر میبردند .

۶)فکر میکنم دیگر لازم نباشد از جمعیت های اتوبوسی که از نیروهای مسلح و بسیج ادارات ، مدارس و ... برای سخنرانی وی میبردند بگویم که این امر در همه جای کشور به دلیل محبوبیت بیش از حد مقامات ! امری طبیعی است .

 

"به نام خداوند جان و خرد"

پنجشنبه وقت کوتاهی بهه دست آوردم که به سینما بروم شاید باگذشت بیش از ۶ ماه این اولین فرستی بود که برای من  ایجاد شد . فیلم سینما " م مثل مادر " بود که حقیقتاْ به موضوع جالبی پرداخته بود که بسیار هم غم انگیز هست . پس از چندین سال یاد آوری فاجعه جنگ ایران و عراق و استفاده از سلاح های کشتار جمعی و فجایعی که در پی دارد .

با توجه به اینکه هنر نشان داده ، تاثیر بسیاری در زندگی مردم یک جامعه دارد میتوان با گسترش نمایش اینگونه فیلم ها که تاثیرات ناشایست و جنایات ناشی از سلاح کشتار جمعی را به مردم نشان داد و مردم جامعه را هر چه بیشتر نسبت به این موضوع جلب کرد که شاید با این کار شایسته تلاش قدرت طلبان را در راه گسترش قدرت خود با توسل به اینگونه جنایات در حق بشریت خونسی کرد .